Publikacje

Zakażenia Związane Z Opieką Zdrowotną U Pacjentów Oparzonych: OD Patogenezy DO Zintegrowanej Kontroli Zakażeń

Abstract Urazy oparzeniowe pozostają nadal istotnym problemem zdrowia publicznego, a zakażenia związane z opieką zdrowotną (HAI, ang. Healthcare Associated Infection ) są główną przyczyną zachorowalności i zgonów u pacjentów, którzy przeżyli wczesną fazę urazu oparzeniowego. Szczególna podatność tej grupy chorych wynika z trwałej immunosupresji, utraty bariery skórnej oraz konieczności stosowania inwazyjnych procedur medycznych przez cały okres hospitalizacji. We wczesnej fazie urazu dominują patogeny Gram-dodatnie, w tym Staphylococcus aureus o różnym fenotypie oporności, natomiast wraz z wydłużaniem się czasu pobytu w szpitalu narastający udział w zakażeniach mają szczepy szpitalne Gram-ujemne, takie jak Pseudomonas aeruginosa , Acinetobacter baumannii i Klebsiella pneumoniae . Narastająca częstość izolacji szczepów wielolekoopornych (MDRO, ang. multidrug-resistant organisms ), w tym MDR (ang. multidrug resistance ), XDR (ang. extensively drug-resistant ) oraz PDR (ang. pandrug-resistant ), istotnie ogranicza dostępne opcje terapeutyczne. Dodatkowym problemem są zakażenia grzybicze, wywoływane głównie przez Candida spp. i Aspergillus spp., charakteryzujące się wysoką śmiertelnością, sięgającą 21–42%. Zakażenia krwi wywołane szczepami MDRO charakteryzują się 30-dniową śmiertelnością przekraczającą 50%, co czyni je jednym z najbardziej śmiertelnych powikłań w tej grupie chorych. Dostępne dane wskazują, że najskuteczniejsze strategie profilaktyczne mają charakter wieloelementowy i obejmują kontrolę środowiska szpitalnego, izolację kontaktową, standaryzowaną pielęgnację i leczenie ran oraz efektywny nadzór nad HAI, czyli monitorowanie (ang. surveillance ), w tym monitorowanie celowane (ang. targeted surveillance ) i monitorowanie ukierunkowane ( ang. priority directed surveillance ), które pozwalają na minimalizację HAI o 47–85%. Profilaktyczna antybiotykoterapia systemowa nie zmniejsza częstości zakażeń, a jej nieuzasadnione i niekontrolowane stosowanie sprzyja selekcji szczepów MDRO. Program racjonalnej antybiotykoterapii (ASP, ang. antimicrobial stewardship program ), oparty na lokalnym nadzorze oporności czynników etiologicznych HAI i systematycznej deeskalacji, pozostaje rekomendowanym standardem organizacyjnym w oddziałach leczenia oparzeń. Niniejszy przegląd wskazuje na istotne luki w standaryzacji diagnostyki mikrobiologicznej i kontroli HAI, podkreślając potrzebę prospektywnych badań wieloośrodkowych oraz zintegrowanego podejścia do opieki nad pacjentem oparzonym.

From Scar to Function: Plastic Surgery in the Management of an Extreme Hand Contracture in a Child

Children are more prone to develop post-burn contractures than adults, even when optimal initial burn care is provided. In severe cases, such contractures may lead to significant deformities and functional impairments. We present a case of a pediatric patient referred to a plastic surgeon at the age of two by his parents, a few months after sustaining third-degree burns to both hands. Although the burns had healed, extensive scarring resulted in severe contractures, leaving the child’s hands tightly clenched and preventing him from extending, flexing, or moving his fingers, thereby severely impairing hand function. A multi-stage surgical plan was established to release the contractures and restore hand function. Over a six-year period, five reconstructive procedures were performed, two on the left hand and three on the right. The surgical strategy incorporated full-thickness skin grafts (FTSGs), multiple Z-plasties, dorsal pentagonal island flaps, Z-plasties, and the use of Kirschner wires to maintain finger extension following passive joint release and contracture correction. This staged approach resulted in the successful restoration of hand functionality and an aesthetically favorable outcome. The postoperative course was uneventful, with minimal pain and no complications. Beyond the physical reconstruction, the regained hand function significantly contributed to the child’s developmental progress, enhancing autonomy, promoting social interaction, and markedly improving overall quality of life.

Zastosowanie laserobarii jako wieloskładnikowej terapii wspomagającej leczenie trudno gojących się ran o różnej etiologii – interdyscyplinarne stanowisko ekspertów

Rany trudno gojące się (przewlekłe) stanowią istotny problem kliniczny i społeczny, dotyczący 1,5–2% populacji dorosłych. Szczególne wyzwanie terapeutyczne stanowi cukrzycowa choroba stóp (dawniej: zespół stopy cukrzycowej), odpowiadająca za większość amputacji nieurazowych kończyn dolnych. Współczesne podejście do leczenia ran przewlekłych wymaga terapii zintegrowanej, obejmującej leczenie przyczynowe oraz metody wspomagające proces gojenia. Cel Celem niniejszego dokumentu jest przedstawienie stanowiska eksperckiego dotyczącego wskazań, bezpieczeństwa, organizacji oraz integracji laserobarii w leczeniu ran przewlekłych kończyn dolnych. Materiał i metody Konsensus opracowano na podstawie przeglądu systematycznego literatury z lat 2017–2021 (PubMed, Embase, Cochrane Library), analizy badań klinicznych i metaanaliz dotyczących miejscowej tlenoterapii, ozonoterapii, wolnozmiennego pola elektromagnetycznego oraz fototerapii, a także danych z praktyki klinicznej (RWD) obejmujących ponad 5000 zabiegów wykonanych w polskich ośrodkach. Jakość dowodów oceniono według zmodyfikowanego systemu GRADE. Wyniki Dostępne dane wskazują, że terapia skojarzona, integrująca TOT, ozonoterapię, PEMF oraz światło czerwone i UV w jednej sesji (laserobaria), prowadzi do istotnej redukcji powierzchni ran, przyspieszenia ziarninowania i epitelializacji oraz zmniejszenia dolegliwości bólowych. Najsilniejsze dowody dotyczą leczenia cukrzycowej choroby stóp, gdzie wykazano istotne zmniejszenie ryzyka amputacji oraz zwiększenie odsetka pełnych wygojeń. Terapia cechuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, a działania niepożądane mają charakter łagodny i przemijający. Wnioski Laserobaria może stanowić skuteczną i bezpieczną metodę wspomagającą leczenie ran przewlekłych kończyn dolnych, szczególnie w przypadkach opornych na terapię standardową. Powinna być stosowana w modelu zintegrowanym, zgodnym z koncepcją TIME, w ośrodkach dysponujących odpowiednim zapleczem organizacyjnym i przeszkolonym personelem.

The Influence of Blood Parameters on the Adhesion of an Epidermal Substitute in the Treatment of Burn Wounds in Children

Background: Burns in children represent a significant public health issue, as there is no single targeted dressing for the treatment of burn wounds in children. The alloplastic epidermal skin substitute is the dressing of choice for treating burns in children in our burn center. However, it sometimes occurs that the dressing separates from the wound too early, before the process of full re-epithelialization. The inflammatory phase of wound healing seems to be crucial for maintaining the adhesion of the dressing, and thus, changes in parameters such as leukocyte levels and protein changes are of clinical significance. The aim of our study is to find laboratory factors that could contribute to premature dressing separation. Methods: The documentation of 182 children treated for acute burns at a major Polish burn center in the years 2009–2023 was analyzed. A demographic analysis was performed to collect information. The group was split into the following two categories based on the condition of the dressing: “attached to the wound” and “detached from the wound”. Laboratory tests were collected on admission and with control tests 3–5 days after injury. Results: The results indicate that only a few of the parameters studied showed a statistically significant difference between the groups of patients in whom the dressing did or did not attach. The most pronounced relationship was found for the pre-treatment leukocyte level (leuk1). Statistical significance was also demonstrated for hemoglobin levels and changes in protein (protein_diff) and also glucose levels (glucose_diff). Conclusions: Our study shows that there are blood parameters (leukocyte, protein, and glucose levels) that influence the adhesion of the dressing. Unfortunately, there are no other studies on this topic in the literature, so it seems very important to expand research in this direction.